London Grammar: Η νέα “άφιξη” που μάλλον θα ενδιαφέρει όσους αγαπάνε τους The xx.

lgΟι London Grammar μου θυμίζουν τους The xx. Είναι και τα δύο συγκροτήματα από το Λονδίνο, αποτελούνται από 2 αγόρια και 1 κορίτσι, και κάνουν indie pop με την δική του το καθένα προσωπική moody σφραγίδα. Η πιο “χτυπητή” διαφορά τους είναι ότι ο αισθησιασμός των The xx [ειδικά στα τραγούδια που τραγουδάει ο Oliver Sim] αντικαθίσταται από την λυρική ευαισθησία της φωνής της Hannah Reid.

Η ιστορία των London Grammar ξεκινάει όταν συναντήθηκαν η Hannah Reid με τον Dot Major και τον Dan Rothman στο Πανεπιστήμιο. Δεν άργησαν να ετοιμάσουν τα πρώτα τους τραγούδια, και στα μέσα Μαΐου κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο ΕΡ τους, με τίτλο “Metal & Dust” και 4 πανέμορφα τραγούδια – μεταξύ των οποίων βρίσκονται το δικό μου αγαπημένο ‘Hey Now’, αλλά και το πολύ καλό remix του.

Αγνοώντας κάθε κανόνα του μάρκετινγκ, συγχρόνως με το ΕΡ κυκλοφορούν και το πρώτο τους βίντεο, το οποίο δεν ανήκει σε κάποιο από τα κομμάτια του “Metal & Dust”.Το πραγματικά εξαιρετικό ‘Wasting My Young Years’ είναι ο προάγγελος του ομότιτλου ΕΡ που θα κυκλοφορήσει στις 16 Ιουνίου.

Ας ελπίσουμε ότι, αφού προφανώς βρίσκονται σε μια πολύ παραγωγική περίοδο, το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους δεν θα αργήσει πάρα πολύ. Στο μεταξύ κάποιοι τυχεροί θα μπορέσουν να τους δουν κι από κοντά σε κάποια από τις καλοκαιρινές τους εμφανίσεις στην Βρετανία, την Ιρλανδία και την Ισπανία.

Ίσως ο Trentemøller να είναι πιο indie rock απ’όσο νομίζαμε.

Ο Trentemøller, μετά από το πολύ επιτυχημένο “Into The Great Wide Yonder” του 2010, το οποίο του εξασφάλισε μια θέση ανάμεσα στους “μεγάλους” της electronica, ετοιμάζεται σιγά-σιγά να κυκλοφορήσει την επόμενη δισκογραφική του δουλειά.
Αν και συχνά η μουσική του δανειζόταν κάποια στοιχεία από την indie rock, στο νέο τραγούδι του το πάει ακόμα λίγο παραπέρα. Συνεργάζεται με τον Jonny Pierce των The Drums, και είναι η πρώτη φορά που μάλλον η ζυγαριά μεταξύ electronica και indie rock σχεδόν ισορροπεί – ίσως ακόμη και να γέρνει ελαφρά προς την δεύτερη. Ο Trentemøller – με το πολυαναμενόμενο τρίτο του άλμπουμ σχεδόν τελειωμένο και προγραμματισμένο να  κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο – ανακοίνωσε ότι θα παρουσιάσει κάποια από τα νέα του κομμάτια σε διάφορα Ευρωπαϊκά φεστιβάλ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, αλλά θα κάνει και support στους Depeche Mode σε μερικές στάσεις της “The Delta Machine Tour” τους.

Γιατί να είναι τόσο ταλαντούχα, αλλά και τόσο τεμπέλα, η Róisín Murphy!

Γιατί η Róisín Murphy – μια από τις πιο ενδιαφέρουσες γυναίκες της παγκόσμιας μουσικής – αναλώνεται σε τέτοιες βαρετές κι ανέμπνευστες συνεργασίες, δεν θα το καταλάβω ποτέ!

Για δεύτερη φορά, μετά το αδιαφορούλι ‘Never Enough’ του 2001, ξανασυνεργάζεται με τον Γερμανό παραγωγό της house, Boris Dlugosch, για να κάνουν τώρα ένα ακόμα χειρότερο τραγούδι, κατάλληλο για να ακούγεται στα κλαμπς μόνο προς το κλείσιμο – όταν σιγά-σιγά ο πολύς κόσμος έχει φύγει, τα φώτα έχουν ψιλοανάψει, και τα γκαρσόνια μαζεύουν ποτήρια ρίχνοντάς σου δηλητηριώδη βλέμματα του τύπου “Δεν έχεις σπίτι να πας, χριστιανέ μου, να πάμε κι εμείς να ξεκουραστούμε καμιά ώρα;”

Έχουν περάσει ήδη 6 χρόνια από την κυκλοφορία του καταπληκτικού ‘Overpowered’ και του συναρπαστικού ομότιτλου άλμπουμ, και το μόνο που έχουμε ακούσει όλον αυτόν τον καιρό από την Roisin είναι 2 αρκετά καλά τραγούδια, το ‘Momma’s Place’ και το ‘Orally Fixated’, και μερικές αδιάφορες συμμετοχές της σε τραγούδια άλλων. Όμως για νέο προσωπικό της άλμπουμ δεν έχουμε ακούσει τίποτα παραπάνω από ασαφή μσόλογα. Δε νομίζει άραγε ότι είναι καιρός να κάνει κάτι πια για αυτό;

Ο Solveig μετά την Madonna.

Ο Martin Solveig, αφού πέρσι βοήθησε τη Madonna να ξανακάνει επιτυχία γράφοντας μαζί της κάποια από τα τραγούδια του “MDNA”, κυκλοφορεί νέο τραγούδι.
Μαζί με τους The Cataracs και τον πρωτοεμφανιζόμενο Kyle κάνουν ένα χαλαρό, φτιασοκέφικο, “φωτεινό” τραγουδάκι, που θα μπορούσε να πάει πολύ καλά στο ραδιόφωνο καλοκαιριάτικα.

Ολοκαίνουρια Kylie!

Χτες η Kylie έκλεισε τα 45, κι αντί να της κάνουν οι θαυμαστές της δώρο, τους έκανε έκανε εκείνη, κυκλοφορώντας ένα καινούριο τραγούδι.Το ‘Skirt’ είναι το πρώτο τραγούδι που η Kylie κυκλοφορεί από την Roc Nation, την δισκογραφική του Jay Z. Κι ενώ πολλοί πίστευαν ότι αυτή η “μετακόμισή” της θα συνοδευόταν και από μια γενικότερη “μετακίνησή” της προς την urban, αυτό προς το παρόν – ευτυχώς – διαψεύστηκε.

Η αιώνια πριγκίπισσα της ποπ συνεχίζει να δουλεύει το 12ο της άλμπουμ, το οποίο ακόμα δεν έχει γνωστή ημερομηνία κυκλοφορίας.

Ταξιδεύοντας με τον Gold Panda.

Όταν κυκλοφορεί κάτι καινούριο από τον Gold Panda είναι μέρα χαράς για εμένα, αλλά φαντάζομαι και για άλλους φίλους της glitch. Το ‘We Work Nights’, που έχει και μια ελαφριά “ηχομυρωδιά” Ανατολής, είναι – μετά το ‘Brazil’ – το δεύτερο κομμάτι που ακούγεται από την επερχόμενη δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του.
Το άλμπουμ – το οποίο θα έχει τον τίτλο “Half Of Where You Live” – κυκλοφορεί στις 11 Ιουνίου, και αν κρίνουμε από τον τίτλο αλλά και τον ήχο, θα είναι πιο “ταξιδιάρικο” από το εξαιρετικό ντεμπούτο του Gold Panda του 2009.

Woodkid – “The Golden Age” [5,5/8]

wk2Το “The Golden Age” είναι το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του Woodkid, όπου Woodkid είναι το όνομα που χρησιμοποιεί όταν κάνει μουσική ο Yoann Lemoine, ο επιτυχημένος σκηνοθέτης μουσικών βίντεο – ο οποίος έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων και με την Taylor Swift, την Katy Perry, τον Moby και την Lana Del Rey.
Η μουσική δεν είναι πάρεργο για αυτόν τον ταλαντούχο Γάλλο, άλλα μάλλον η μεγάλη του αγάπη. Οι στυλάτες “κλασσικότροπες” ενορχηστρώσεις, οι οποίες δένουν πολύ ωραία με την ζεστή λυρική φωνή του – που ώρες-ώρες θυμίζει λίγο Antony Hegarty – ντύνουν εξαιρετικά τα καλογραμμένα baroque pop τραγούδια που αποτελούν το άλμπουμ αυτό. Continue reading