Tο νέο εξώφυλλο του Bieber στο Rolling Stone με έβαλε σε σκέψεις.

Bieber_Rolling StoneΑντί να πετάει αυγά στο σπίτι του γείτονα, να κάνει κόντρες στο Μαϊάμι, να συλλαμβάνεται υπό την επήρεια χαπιών και μαριχουάνας, και όλα τα υπόλοιπα που έχει προλάβει να κάνει μέσα στον σχετικά λίγον καιρό που έχει περάσει από την αρχή της χρονιάς μέχρι σήμερα, για να μας πείσει ότι είναι πλέον ενήλικας, δεν θα ήταν καλύτερα – και λιγότερο παρακινδυνευμένο για εκείνον – να κυκλοφορήσει ένα-δύο τραγουδάκια ακόμα σαν το ‘PYD’ και το ‘Confident’, και να κάνει μερικά εξώφυλλα σαν αυτό του τελευταίου τεύχους του Rolling Stone, με τους τουμπανοκοιλιακούς φάτσα-φόρα, το χεράκι στα επίμαχα, αλλά χωρίς το ύφος του χάνου;

Δεν ξέρω…μια ιδέα λέω, γιατί είναι κρίμα να “καεί” τόσο νωρίς ένα τόσο καλό ποπ προϊόν, καθώς δεν νομίζω πως είναι απλά ο τυχερός και προωθημένος ατάλαντος που πολλοί θεωρούν ότι είναι.

Advertisements

Ο Pharrell Williams στο GQ.

Pharrell_GQ1Ο Pharrell Williams δίνει μια συνέντευξη στο GQ, και μέσα στα πολλά ενδιαφέροντα αλλά λίγο-πολύ γνωστά [τα πρώτα χρόνια δίπλα στον Timbaland – η συνεργασία με τον Chad Hugo – η δημιουργία των The Neptunes, και μετά των N.E.R.D – οι αμέτρητες επιτυχίες που έχει δώσει σε άλλους καλλιτέχνες – η εμπορική αποτυχία του πρώτου του προσωπικού άλμπουμ, και η αιτία της – η τεράστια φετινή διπλή επιτυχία του δίπλά στους Daft Punk και τον Robin Thicke – η αποδοχή του ότι ίσως να μην κάνει για σόλο επιτυχία, αλλά να είναι καταλληλότερος ως “the guy next to the guy”, και πώς κατάλαβε εκ των υστέρων ότι αυτό δεν τον έκανε ευτυχισμένο – και τέλος πώς έφτασε τώρα να είναι ευτυχισμένος με το επερχόμενο δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ, και να έχει κάνει και πολλούς άλλους ευτυχισμένους, με το μεταδοτικά αισιόδοξο ‘Happy’] ξεχώρισα κάτι που με εντυπωσίασε πολύ. Continue reading

Δεύτερο σινγκλ μέσα από το πρώτο σόλο άλμπουμ του Damon Albarn.

Μπορεί να μην είναι το ίδιο συγκλονιστικό με το ‘Everyday Robots’, αλλά το δεύτερο σινγκλ μέσα από το πολυαναμενόμενο πρώτο σόλο άλμπουμ του Damon Albarn είναι αρκετά καλό για να διατηρήσει το ενδιαφέρον μου για αυτόν τον όψιμο δισκογραφικό του πειραματισμό πολύ έντονο.


Το άλμπουμ ‘Everyday Robots’, θα κυκλοφορήσει στις 28 Απριλίου, ενώ πρόσφατα ο διάσημος Βρετανός μουσικός δήλωσε ότι δεν περίμενε να κυκλοφορήσει ποτέ μια προσωπική δισκογραφική δουλειά, λέγοντας “Απλά ποτέ δεν φανταζόμουν πως ήταν Continue reading

Έχει ο Luke Bracey αυτό που χρειάζεται για να μην “καεί” από την σύγκριση με τον Keanu Reeves στο ρημέηκ του ‘Point Break’;

Μια από τις ένοχες κινηματογραφικές απολαύσεις μου είναι και το ‘Point Break’ – μια σαχλή αστυνομική περιπέτεια της κατόπιν Οσκαρούχας Kathryn Bigelow, που σωζόταν μόνο λόγω του Patrick Swayze, του Keanu Reeves, και των Καλιφορνέζικων κυμάτων. Κατά τα άλλα, καλύτερα να δει κανείς Στήβεν Σηγκάλ.

Τώρα – για κάποιον όπως πάντα ανεξήγητο για εμένα λόγο – αποφάσισαν να κάνουν το ρημέηκ αυτής της ταινίας.

Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο σχετικά άπειρος κινηματογραφικά σκηνοθέτης Ericson Core, για τον ρόλο που ενσάρκωνε το 1991 ο Swayze Luke Braceyτώρα επιλέχθηκε ο Gerard Butler, ενώ τον ρόλο του Reeves στην βερσιόν της νέας χιλιετίας πήρε ο 24χρονος Αυστραλός ηθοποιός Luke Bracey.
O Bracey έχοντας κι αυτός “αποφοιτήσει” από την Αυστραλέζικη σαπουνόπερα ‘Home And Away’, τα τελευταία 3 περίπου χρόνια δοκιμάζει την τύχη του στο Χόλυγουντ, με μεγαλύτερη μέχρι στιγμής επιτυχία του την συμμετοχή του στο τελευταίο ‘G.I. Joe’, ενώ ήταν και ένας από τους υποψήφιους για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολύπαθο καστ του ’50 Shades of Grey’.

Νομίζω ότι ο Butler μπορεί εύκολα να “γεμίσει τα παπούτσια” του Swayze, και βλέποντας τον Bracey, κάτι μου λέει ότι και εκείνος, εμφανισιακά τουλάχιστον, μάλλον θα μπορέσει να σταθεί αντάξια στην θέση του προκατόχου του, αν Continue reading

Η Sandra Bullock ξέρει να τιμολογεί τον εαυτό της.

Η Sandra Bullock φαίνεται ότι είναι αρκετά καλή στις επαγγελματικές της διαπραγματεύσεις. Το ‘Gravity’ είναι σχεδόν ένα one-woman show της διάσημης Bullock_Gravity1ηθοποιού, και ευτυχώς για εκείνη είχε την προνοητικότητα να το εξαργυρώσει αναλόγως.

Η συμφωνία που είχε κλείσει προέβλεπε ότι εκτός από τα 20 εκ. δολάρια που θα έπαιρνε στο χέρι ως αμοιβή, θα έπαιρνε και ένα 15% από τις εισπράξεις στις αίθουσες, αλλά και ένα ποσοστό και από τα DVD, τα Blu-Ray, και τα τηλεοπτικά δικαιώματα, και υπολογίζεται τώρα ότι η συμπαθέστατη Sandra θα προσθέσει στο τέλος πάνω από 70 εκ. δολάρια συνολικά στον τραπεζικό της λογαριασμό!

Καθόλου άσχημα, και απόλυτα δικαιολογημένα!

‘Tyskungen’ (Το Παιδί Από την Γερμανία) – [4/8]

Τα εγκληματικά μυστικά μιας παρέας νεαρών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έρχονται στην επιφάνεια μετά από 60 χρόνια, όταν μια συγγραφέας ερευνά το παρελθόν της νεκρής μητέρας της, με αφορμή την ξαφνική εμφάνιση ενός άντρα που ισχυρίζεται ότι έχουν την ίδια μητέρα.

Άλλο ένα Σουηδικό best seller, μετά από το ‘Κορίτσι με το Τατουάζ’, μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη, δυστυχώς όμως όχι με εξίσου εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Αν και παρουσιάζει αρκετές – και σχεδόν ύποπτες – ομοιότητες με το πρώτο μέρος της παραπάνω τριλογίας του Larsson, το ‘Παιδί Από την Γερμανία’ πάσχει από μια τηλεοπτική σκηνοθετική διάθεση, αλλά και από μια κάπως προβλέψιμη πλοκή, που έχει τον θεατή να βρίσκεται συχνά ένα βήμα μπροστά από τους πρωταγωνιστές, καταστρέφοντας με αυτόν τον τρόπο κάθε ίχνος μυστηρίου και σασπένς.

‘Philomena’ – [5,5/8]

Η γεμάτη θεοσεβούμενες Καθολικές τύψεις Philomena – με την βοήθεια ολίγον κυνικού απολυμένου τηλεοπτικού δημοσιογράφου –  αποφασίζει μετά από 50 σχεδόν χρόνια να αναζητήσει τον γιο της, τον οποίον καλόγριες είχαν δώσει για υιοθεσία χωρίς την συγκατάθεση της.

Αυτή η συγκινητική αληθινή ιστορία έγινε βιβλίο, το οποίο άγγιξε τόσο βαθιά τον γνωστό ηθοποιό Steve Coogan, που τον έκανε να γίνει ένας εκ των παραγωγών της ταινίας, να κρατήσει για εκείνον τον πρωταγωνιστικό αντρικό ρόλο, και να συνυπογράψει το διασκευασμένο σενάριο. Αν και έχει στο βιογραφικό του αρκετά σενάρια τηλεοπτικών ταινιών, κινηματογραφικά είναι άπειρος, και ίσως αυτός είναι ο κύριος λόγος που δεν καταφέρνει να εμβαθύνει πολύ στους χαρακτήρες του, αφήνοντας σε αρκετά σημεία την συναισθηματκά φορτισμένη πλοκή να τους “καταπιεί”.

Αυτό το κάπως προβληματικό σενάριο παίρνει στα χέρια του ο Stephen Frears – που στα δικά μου κιτάπια είναι ο μαίτρ του προσιτού ανθρωποκεντρικού Βρετανικού σινεμά τα τελευταία 30 χρόνια – και με την σκηνοθετική του ματιά προσπαθεί να μπαλώσει κάποιες αστοχίες του Coogan.

Και κάπου εδώ μπαίνει η Dame Judi Dench με το θείο υποκριτικό της ταλέντο, και πλάθει μια Philomena τόσο αξιαγάπητη, ανθρώπινη και βαθιά φιλοσοφημένη μέσα στην απλοϊκότητα της, που αν την Κυριακή δεν πάρει το Όσκαρ Πρώτου Γυναικείου Ρόλου, θα είναι επειδή θα την έχουν φάει τα κυκλώματα, ή η Cate Blanchett.