‘Spectre’ – [4,5/8]

77Ο James Bond, αφού λαμβάνει ένα μήνυμα που άφησε για εκείνον η Μ πριν μας αφήσει χρόνους στο Skyfall, αρχίζει από μόνος του να ερευνά τι σχέση έχει ο ίδιος με την διαβόητη τρομοκρατική οργάνωση SPECTRE, η οποία κινηματογραφικά βρίσκεται στο κατόπι του από το 1962.

Με ένα μπάτζετ που άγγιξε τα 250 εκατ. δολάρια, το Spectre είναι η ακριβότερη παραγωγή του 007, αλλά δυστυχώς αυτό δεν σημαίνει ότι δεν του αξίζει και μια θέση ανάμεσα στις 5 μετριότερες (γιατί κακές δεν υπάρχουν) ταινίες του πενηντατριάχρονου κινηματογραφικού franchise.

Όμως, για αυτό δεν ευθύνεται ούτε ο Christoph Waltz που είναι η χειρότερη ενσάρκωση του Ernst Stavro Blofeld στην ιστορία του ρόλου, ούτε η λαμπερή και καλογερασμένη Monica Bellucci που εμφανίζεται μόνο σε 3 σκηνές συνολικής διάρκειας 5 λεπτών, ούτε ο ξεφτισμένος Ralph Fiennes που δυσκολεύεται να αντικαταστήσει την Judi Dench ως Μ, και σίγουρα δεν ευθύνεται ο πολύ καλός Ben Whishaw στον αναβαθμισμένο ρόλο του Q, ούτε η Léa Seydoux που μεταμορφώνεται σε ένα αξιοπρεπέστατο bond girl, ούτε ο Andrew Scott που κλέβει την παράσταση από τον αποηγοητευτικό Waltz.

Τα προβλήματα του ‘Spectre’ είναι βαθύτερα, και δεν περιορίζονται μόνο στην συγκεκριμένη ταινία, αλλά έχουν να κάνουν με την γενικότερη πορεία του franchise τα τελευταία χρόνια.

Εν συντομία, από το 2006 που ο ψιλοάνοστος Daniel Craig ανέλαβε τον θρυλικό ρόλο, ο James Bond είναι πιο ευαίσθητος, παίρνει τον εαυτό του πιο σοβαρά από ό,τι θα έπρεπε, έχει χάσει σχεδόν κάθε αίσθηση του χιούμορ, και μοιάζει περισσότερο με τον Jason Bourne παρά με τον 007 του Sean Connery, του Roger Moore, του Timothy Dalton, του Pierce Brosnan, ακόμα και του George Lazenby, ενώ παράλληλα οι υποθέσεις των ταινιών του έχουν αρχίσει να επικεντρώνονται όλο και περισσότερο στα σώψυχα του ήρωα, και στα προσωπικά του δράματα.

Αυτό το εσωστρεφές και σοβαροφανές κλίμα επιδεινώθηκε λίγο περισσότερο όταν το 2012 την σκηνοθεσία ανέλαβε ο αναμφίβολα ταλαντούχος Sam Mendes, ο οποίος έχει βραβευμένη προϋπηρεσία σε πιο βαρύ ρεπερτόριο, και αυτό τον κάνει αυθόρμητα να προσπαθεί μάταια να εμβαθύνει στον μονοδιάστατο χαρακτήρα του Bond, βαραίνοντας την ατμόσφαιρα των ταινιών και συμβάλλοντας στην “αποδιασκεδαστικοποίηση” τους.

Το Spectre, λοιπόν, είναι μια εντυπωσιακότατη πολυδάπανη παραγωγή, η οποία είχε την ατυχία να πέσει σε αυτήν την τζεημσμποντική περιόδο των Craig-Mendes. Από τον Mendes μάλλον ξεμπερδέψαμε, καθώς ο ίδιος λέει ότι δεν θα ξανακάτσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη για την 25η συνέχεια του κινηματογραφικού μύθου. Αντιθέτως, φοβάμαι πως τον Craig θα χρειαστεί να τον ανεχτούμε ακόμα μια φορά (γιατί από ό,τι ακούγεται το συμβόλαιο του τον δεσμεύει για άλλη μία ταινία, και γι’αυτό έχει αρχίσει να κάνει γαργάρα τις δηλώσεις που έκανε πως θα ήταν η τελευταία φορά που θα τον δούμε σε αυτόν τον ρόλο), αλλά τουλάχιστον εύχομαι όταν έρθει με το καλό η ευλογημένη ώρα για την αλλαγή φρουράς, οι υπεύθυνοι να πάρουν την σωστή απόφαση, και να δώσουν τον ρόλο στον Henry Cavill, και έτσι να αποκτήσει ξανά ο James Bond την κλασάτη και αρρενωπή τσαχπινιά για την οποία τον λατρεύουν παππούδες, γιοι κι εγγόνια.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s