‘Juste la fin du monde’ (Ακριβώς το τέλος του κόσμου) – [4/8]

1 - CopyΈνας επιτυχημένος 34χρονος συγγραφέας επιστρέφει μετά από 12 χρόνια στην κωμόπολη που μεγάλωσε για να ανακοινώσει στην οικογένεια του ότι πεθαίνει.

Η μέχρι χτες σχέση μου με το enfant terrible του γαλλοκαναδικού σινεμά ήταν των άκρων, αφού μέσα στα προηγούμενα 7 χρόνια ο Xavier Dolan έχει υπογράψει δύο από τις πιο λατρεμένες μου ταινίες (‘Les Amours Imaginaires’, Mommy) και επίσης με έχει κάνει να κλάψω τα λεφτά μου με μια από τις πιο υπερφίαλες κινηματογραφικές σαχλαμάρες που έχω δει ποτέ στη σινεφίλ ζωή μου  (‘Laurence Anyways’). Όμως αυτή η ψαλίδα έκλεισε χτες το βράδυ, καθώς είδα για πρώτη φορά μια ταινία του αναμφισβήτητα ταλαντούχου κινηματογραφικού δημιουργού που ήταν απλά μέτρια.

Παρά τη συγκινητική του ιστορία, τα τρία βραβεία César, το Grand Prix από το περσινό Φεστιβάλ των Καννών και τις πολύ καλές ερμηνείες των πέντε αστεράτων – και μη – πρωταγωνιστών του (Gaspard Ulliel, Marion Cotillard, Vincent Cassel, Léa Seydoux, Nathalie Baye), το ‘Juste la fin du monde’ δεν κατάφερε να με αγγίξει σε περισσότερες από 2-3 σκηνές, και το μεγαλύτερο λάθος που χρεώνω στον Γαλλοκαναδό auteur είναι το ότι βάσισε αυτή του την ταινία σε ένα θεατρικό έργο, αλλά τεμπέλιασε στη διασκευή του σεναρίου, δίνοντάς μου μια αίσθηση ότι μετέφερε σχεδόν αυτούσιο το θεατρικό κείμενο στη μεγάλη οθόνη, με αποτέλεσμα να νομίζω ότι βλέπω ένα πολύ καλογυρισμένο και καλοπαιγμένο επεισόδιο από το ‘Θέατρο της Δευτέρας’.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s